Aangeraakt in mij

Sinds een paar maanden ben ik dagelijks bezig met de zorg en het regelen rondom mijn vader.

Niet af en toe, niet op afstand, maar echt elke dag. In afspraken, in beslissingen, in zorgen die komen en gaan, in het meebewegen met hoe het vandaag met hem gaat. Het is iets wat voortdurend aanwezig is — ook als ik er fysiek niet ben. Ik doe dit samen met mijn zus.En ik doe dit met heel mijn hart.Ik doe dit niet vanuit plicht of schuld, maar vanuit een diep gevoel van menselijkheid en verbondenheid.

En tegelijkertijd vind ik het heftig. Soms zelfs overweldigend.

Het is intens om zo dicht bij iemand te zijn met wie de relatie jarenlang zo ingewikkeld en afstandelijk was. Om nu zo betrokken te zijn, zo aanwezig. Dat raakt lagen in mij die ik niet had kunnen bedenken voordat ik erin zat.En toch… is het ook mooi.Juist in die rauwheid, in die eerlijkheid.

Mooi omdat ik merk dat ik dit kan dragen — niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik erbij kan blijven. Omdat ik voel dat dit klopt, ook al doet het pijn.Het is precies die combinatie die me raakt:dat iets tegelijk zwaar en liefdevol kan zijn.Dat zorg zowel kan uitputten als openen.

En dat ik in dit alles steeds opnieuw leer luisteren naar mezelf — naar waar mijn grens ligt, en waar mijn hart nog wél wil zijn.De laatste tijd merk ik dat dit proces met mijn vader me dieper raakt dan ik dacht.

Ik had het idee dat ik de meeste stukken met hem wel had doorvoeld en afgerond.Maar nu ik hem vaker zie, nu hij steeds verder afglijdt, merk ik dat er tóch iets in mij opnieuw geraakt wordt.Het is niet zozeer oude boosheid of verdriet, maar iets subtielers.Een soort stille pijn die naar boven komt als ik hem daar zie zitten — kwetsbaar, verward, soms zacht, soms ver weg.

En dan voel ik ineens: hij heeft dit nooit gekund.Hij heeft nooit écht liefde kunnen geven, omdat hij het zelf nooit heeft ervaren.Hij wist niet hoe dat moest.En nu, nu ik dat zie, voel ik een mengeling van verdriet en mededogen.Verdriet, omdat dat gemis er altijd is geweest.Mededogen, omdat ik begrijp dat het niet anders kon.En toch… doet het pijn.

Niet als verwijt, maar als erkenning van wat er niet was.Het raakt me om te zien dat ik als kind zo verlangde naar iets wat hij gewoon niet had.En dat besef maakt het dubbel: ik voel zachtheid voor hem, maar tegelijkertijd voel ik dat oude verlangen nog steeds even aan me trekken.

Soms merk ik ook dat ik mijn gevoel afsluit.Dat ik even “dicht” ga, omdat het te veel wordt.De intensiteit van hem meerdere keren per week zien — een man die ik vroeger hooguit één keer in de zes weken sprak, even een telefoontje, een verjaardag — dat doet iets met me.Het schuurt.Het haalt iets open wat ik dacht dat geheeld was.Er zijn momenten dat ik mezelf moet herinneren om te ademen, om niet te verdwijnen in de zorg of in het verdriet.Om te blijven voelen, zonder erdoor overspoeld te raken.

Want hoewel ik veel heling heb gevonden, merk ik nu dat het leven zelf bepaalt wanneer een volgende laag zichtbaar wordt.En dit is er blijkbaar nog één.Wat me misschien nog wel het meest raakt, is dat ik zie dat we allebei een gemis hebben.Hij het zijne, ik het mijne.

Allebei op een andere manier, allebei uit een ander leven, maar toch… hetzelfde thema, dezelfde leegte die ergens in ons heeft gewoond.En dan zie ik ineens dat hij, hoe beperkt ook, altijd heeft gegeven wat hij kon.Op zijn manier.

Zijn vorm van liefde — schraal, onhandig, soms hard, soms afwezig — maar misschien wel het maximale wat hij in zich had.En dat besef maakt me zacht én verdrietig tegelijk.Het zet me ook aan het denken over mezelf.Over hoe ík liefde geef.

Want soms vraag ik me af: geef ik liefde, of geef ik zorg?Ben ik aan het zorgen omdat ik dat gewend ben? Omdat het veilig voelt?

Of is zorgen mijn manier geworden om liefde te tonen, omdat ik nooit goed heb geleerd hoe echte, zachte, vrije liefde eruitziet?Die vraag blijft hangen.En misschien is dat oké.

Misschien hoort dat bij dit proces — om niet alleen te zien wat er bij hem ontbreekt, maar ook eerlijk te kijken naar wat er in mij nog onrustig of onzeker is.We dragen allebei iets dat nooit helemaal gevuld is geweest.En nu, nu we hier samen doorheen gaan, komt dat gemis in een nieuw licht te staan.

Het is pijnlijk.Maar ook helend.En ik laat het er maar zijn.

Deze blog, deze gedachte, deze uitwisseling van gevoelens en inzichten wordt vervolgd.
Ik sta nog maar aan het begin van deze reis — de reis die mijn vader nu maakt, en waarin ik een stukje met hem meeloop.
Ik zal dit verhaal blijven aanvullen door af en toe mijn gedachten en gevoelens tijdens deze reis te delen.