Zorgen voor je ouders

Ik noem dit gedachte nr. 1.            augustus 2025

De zorg voor je ouders komt op een dag ineens dichtbij, zeker als je zo gezegend bent als ik en ze allebei nog bij mij hebt. Sommigen hebben al eerder afscheid moeten nemen, of hebben hun ouders nooit echt in hun leven gehad. Systemisch zijn je ouders er echter altijd, ook als je al eerder afscheid van hen hebt moeten nemen. Ook dan kun je voor ze zorgen, energetisch.

Mijn ouders zijn er dus nog allebei. Ik heb wel een heel verschillende relatie met hen. Met mijn moeder heb ik een “normale” relatie en met mijn vader een minder “normale”.

Je denkt er niet over na — tot het zover is. Tot je vader of moeder ineens niet meer de ouder is die jij altijd hebt gekend, en jij degene wordt die zorgt.

Mijn vader gaat cognitief erg achteruit.  En dat is een heel vreemd gevoel. Want hij is er nog, en tegelijk ook niet meer. Hij glijdt langzaam weg. Elke keer dat ik hem zie, is er iets anders. Iets dat vervaagt.

Wat het extra bijzonder maakt, is dat ik nooit een makkelijke relatie met hem heb gehad. Er was altijd strijd. Een afstand die ik niet kon overbruggen, hoe hard ik ook probeerde. En ik heb hard geprobeerd.
Jarenlang was er in mij dat kleine meisje dat nog steeds gezien, gehoord en geliefd wilde worden door haar vader.

De laatste jaren heb ik daar veel werk op gedaan — via BMR, regressietherapie, familieopstellingen en andere vormen van innerlijk werk. Ik ben dat stuk van “de dochter die nog iets wilde” langzaam gaan aankijken, doorvoelen en helen.
Vanuit dat proces ben ik veranderd.
Van iemand die altijd nog hoopte op erkenning, naar iemand die het nu in zichzelf heeft gevonden.

Ik hoef niet meer goedgekeurd te worden.
Ik hoef niet meer gezien te worden om te weten dat ik er mag zijn.
Ik zie mezelf nu.

En nu, in deze fase — waarin mijn vader langzaam verdwijnt in zijn eigen wereld — is er ineens iets heel zachts ontstaan tussen ons.
Alsof er iets is verschoven in de energie.
Misschien komt het doordat ik veranderd ben. Misschien ook doordat hij dat ergens voelt.

Soms kijkt hij me aan, en is er een moment van zachtheid. Heel kort, maar echt.
En dan voel ik iets wat ik vroeger nooit voelde: verbinding.

Het maakt me verdrietig, want ik weet dat ik hem langzaam kwijtraak.
Maar het maakt me ook dankbaar.
Dankbaar dat ik dit kan doen, dat ik er nu op een andere manier kan zijn — zonder die oude pijn, zonder dat kleine meisje dat iets nodig heeft.

Ik voel liefde.
Een stille, volwassen liefde die niet meer zoekt of verlangt.
Die er gewoon is.

En misschien is dat wel wat zorg in de diepste zin betekent: niet alleen voor een ander zorgen, maar ook met zachtheid kijken naar wat er in jou nog leeft.
Daar, in die kwetsbaarheid, vind ik nu rust.

Deze blog, deze gedachte, deze uitwisseling van gevoelens en inzichten wordt vervolgd.
Ik sta nog maar aan het begin van deze reis — de reis die mijn vader nu maakt, en waarin ik een stukje met hem meeloop.
Ik zal dit verhaal blijven aanvullen door af en toe mijn gedachten en gevoelens tijdens deze reis te delen.