Raya, mijn spiegel in het donker
Drie jaar geleden kreeg ik een burn-out. Het was februari. In maart, vlak daarna, overleed onze hond — na 11,5 jaar samen. Alles viel weg. Mijn energie, mijn houvast, mijn troost. Alsof de grond onder mijn voeten langzaam verdween.
In diezelfde periode begon ik, bijna zonder erbij na te denken, te zoeken naar een hondje. Nu, achteraf, begrijp ik dat ik op zoek was naar meer dan alleen gezelschap. Ik verlangde naar verbinding. Naar rust. Naar iets dat me zou helpen om weer een beetje te kunnen voelen.
Vijf weken later kwam Raya in mijn leven.
Sindsdien zijn we eigenlijk altijd samen geweest. Soms letterlijk. Heel af en toe een nachtje zonder elkaar, maar verder waren we nauwelijks gescheidenTot nu.
Ik zit in Griekenland. Een plek die alles in zich heeft om tot rust te komen. Zon, zee, stilte. En toch merk ik dat ik het anders ervaar dan ik had verwacht. Alsof er een laag tussen zit. Alsof mijn lichaam nog niet helemaal durft te ontspannen.
Raya is in Nederland. Bij mijn moeder.En ik mis haar.
Het gemis dat dieper reikt
Het voelt niet als gewoon heimwee. Het is iets diepers. Iets dat schuurt.Een onrust die ik herken, maar niet meteen kan plaatsen.Tot ik besef: dit gevoel ken ik nog.
Het lijkt op die periode aan het begin van mijn burn-out. Dat gevoel van wegvallen. Van het even niet meer weten waar je op kunt leunen als je alleen bent.
En ergens weet ik ook dat Raya het lastig heeft zonder mij. Dat ze onrustig is, blaft, zoekt.Maar als ik heel eerlijk ben…voel ik dat daar ook iets van mij in zit.
Dat ik, zonder het te merken, een deel van mijn eigen behoefte aan veiligheid en nabijheid bij haar heb neergelegd.Dat zij iets draagt wat eigenlijk van mij is.
Dat besef komt niet met oordeel.Meer met een soort zachtheid.En ook met een beetje verdriet.
Wat de afstand me laat zien
Raya heeft me door een periode heen gedragen waarin ik het zelf niet kon. Ze gaf me ritme, houvast, iets om voor te zorgen als zorgen voor mezelf te groot voelde.Misschien is het daarom dat dit gemis zo voelbaar is.
Omdat het me laat zien hoe belangrijk ze voor me is geworden, maar ook hoe ik mijn gevoel van veiligheid deels buiten mezelf heb geplaatst.En misschien is dat precies wat deze afstand me wil laten ervaren.Dat ik, stap voor stap, weer mag oefenen in het dragen van mezelf.
In het toelaten van stilte, zonder die meteen op te hoeven vullen.In het vertrouwen dat ik ook zonder die constante nabijheid oké kan zijn.Niet omdat ik haar minder nodig heb.
Maar omdat ik mezelf iets meer ruimte wil geven om er ook voor mij te zijn.
Een inkijkje in mijn gedachten.
Geschreven terwijl ik ergens tussen gemis en groei beweeg.
Reactie plaatsen
Reacties